1 Ağustos 2011 Pazartesi

Bir Lokma Nefes

Kendine ait bir telefon kartı olduğu aklına geliyor,şansına sokuyor kartı ankesörlü telefona,kaldırıyor ahizeyi ve çeviriyor benim evin numarasını.. Kimse yok evde şansına ve belkide ilk gülüşü uzun zamandır şansın O'na...
Ben uyuyorum o aralar sanki hiç kalkmayacakmış gibi.. Rüyalarım kara,rüyalarım kötü.. Ne rüyası kabus hepsi! Bir telefon sesiyle irkilip uyanıyorum hızla kilitli kapımı açıp ahizeyi kaldırıyorum. Saatlerdir bir ölü gibi hiç ses duymayan kulaklarıma sabırla özlediğim O ses değmez mi... Ahhh.. Neye uğradığımızı şaşırıyoruz kulaklarımla.. Karşı taraf ise şaşkın onu tanımadığıma,gülümsüyor usul usul.. Ve ben onun gülümsemesine aşık,ayıkıyorum... Duyduğum ses O'nun sesi... Mmiklerim bocalıyor.. Nice nice depremlerden,iç yangımlarımdan sonra bir kova berrak su üzerime dökülüveriyor ve ben sönüyorum...
-Burada mısın? Geldin mi? diye heyecanla soruyorum aldığım cevap tam tersi..
-Daha 2-3 gün var.. diyor.. (Daha çoooook var kızım daha çoooook var...)
Sabır taşı olsa çatlardı ama bana birşey olmamasına bende şaşkınım,yine içimde bir kıvılcım,yine yeni bir yangın... Olsun diyorum..Beklerim... Sesini duydum ya razıyım buna da,böyle kalmaya razıyım sabahlara dek.. Özlem gideriyoruz  iki üç dakikacıkta olsa.. Sesine sarılıyorum tutkuyla... Hasretle yoğrulmuş her bir hücrem..Sesimi duyurmaya çalışıyorum yangın ortasında.. Dayanamıyorum bir süre sonra ve sanki söndürebilecek gibi birkaç damla serpiştiriyorum ikimizin yangınına bir bana bir O'na.. Sonra birkaç damla daha birkaç damla ve birkaç damla daha... Başaramıyorum ama safım belli olsun istiyorum İbrahim A.s'a su taşıyan karıncalar gibi...
Yangımlarımın sebeplerinden bahsediyorum bir nebze ve O berrak su serpiştiriyor uzaklardan söndürmek istercesine.. Beni bir tek O anlıyor.. O'na da sıçramış meğer kıvılcımlar,az biraz yakmış O'nu da.. Depomda kalan bir kaç damlamla bende yetişmeye çalışıyorum O'nun oralara... Söndürdüm mü ya da azalttım mı bir nebze bilemeden vakit tükeniyor hızlıca.. Son 26 sn.. Sıraya dizdiğimiz ulaştırmak istediğimiz onlarca kelime,özlem,hasret ve daha nicesi.. 5..4..3..2..1.. kımkımkım yankılanan sesimiz.. Kesildi hattımız,ahizeler kapandı ve bir kıvılcım daha düştü yüreğimize.. Yaklaşık üç dakika içinde özleşmiş seslerimizi duyamayız artık... Yangınların ortasında gülümsemeyide öğrenmişiz. O emanet evine yol alırken ben de gelip duygularımı döküvermişim bir kaç damlamla... O bundan habersiz.. O kimsesiz oralarda,bensiz... Ben kimsesizim buralarda O'nsuz...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder